मिति २०६३ साल २८ असार बिहिबार

नारायणहिटी दरवारको एउटा वैठक कक्ष । राजा ज्ञानेन्द्र चिउँडोमा हात लगाएर नजिकै रहेको टिभिमा नाकै ठोकिएला जस्तो गरि एकोहोरिएका छन् । अचानक के मुड चल्छ रिमोट दवाएर झ्याप्प टिभी बन्द गर्छन् र जुरूक्‍क उठ्छन् । एकछिन भित्रै ओहोर गर्छन्, अनि छेउमा राखिएको सोफामा थचक्‍क बस्छन् र पुर्पुरो समाएर भुत्‍भूताउन थाल्छन्….

‘हेत्तेरी ! के दशा लाग्यो यस्तो । हुँदा हुँदा अब त खाइपाइ आएको तलबभत्ता समेत खोसियो । अब के गरी गुजारा चलाउने होला हरे । यतिका जहान परिवार कसरी पाल्ने ।

पुरानै मुर्ति पेशामै फर्किनुपर्छ कि जस्तो छ । तर अब पहिला जस्तो सजिलो छैन अहिले। खुय्य्य्य ! बरु विदेशतिर पस्नुपर्छ कि क्या हो ।

हुन त गिरिजाले केही गरिहाल्छन् कि । संविधानसभासम्म पर्खिनु भनेको छ बुढाले, पर्खिनैपर्ला । नाति केटोलाई बनाइदिए भने पनि भैहाल्यो नी (अनुहारमा अलिकति मुस्कान आउँछ) । तर अब खर्च पो कसरी चलाउने होला । गिरिजासित एकचोटी आफैंले भेटेर कुरा गर्न पाए पनि हुन्थ्यो…. ‘

‘केही भन्यो त बजेटमा ?’  रानी कोमलको आवाजले राजा झस्किन्छन् । हातमा चियाको कप लिएर आएकी कोमल राजासँगै सोफामा टाँसिएर बस्छिन्- ‘यी चिया लिस्यो ।’

‘के भन्थ्यो असतिले । दरबारको त द पनि उच्चारण गरेन’ – कालो चियाको कप समात्दै चिन्तित मुद्रामा ज्ञानेन्द्र भन्छन् ।

‘सुसारेहरु पनि अब अर्को हप्तादेखि काममा नआउने रे । सरकारले तलबै नदिने भएपछि के काम गर्ने भन्दैछन्’- कोमल

‘ठिकै छ, तेरो जीउको बोसो अब भने घट्ने भो’÷  मन नलागि नलागि ठट्टा गर्छन् ज्ञानेन्‍द्र ।

‘अब के ठट्या गरिस्यानी । कसरी घर खर्च चलाउने भन्‍ने सोच्‍नु परेन ? भएको अलिअलि पैसा पनि भोजमा सकिगो । मैले नगरौं भन्दा मानिस्येन । बेकारमा खाइ नपाइ छालाको टोपी लाइ भनेको जस्तै भो ।’

एकछिन सोचेर फेरी भन्छिन्- ‘पशुपतिलाई एकचोटी फेरी गिरिजासित कुरा गर्न पठाउने कि। यसो तानतुन गरेर भए पनि गुजारा चल्ने उपाय गर्दिन्छन् कि ।’

ख्वै अब त पशुपतिनाथलाई नै पठाए पनि क्यै होला जस्तो छैन – ज्ञानेन्द्र

अचानक फोनको घन्टी बज्छ ।

‘गिरिजाले गर्‍या जस्तो छ, बजेटको विषयमा कुरा गर्न । उठाउ त ।’- ज्ञानेन्द्र

कोमल फोन उठाउँछिन् ।

हेलो

गिर्जाबाबु नमस्कार

गिर्जाबाबु होइन ! को बोल्नुभा त ?

केको मिति भन्नुभाको ? ए छानविन समिति ? एकछिन् है

छैन भन्दे छैन भन्दे- ज्ञानेन्द्र कराउँछन् ।

उहाँले भन्‍नुभाको उहाँ त हुनुहुन्‍न रे

हरे कस्ती लठेप्री रैछ । – ज्ञानेन्द्र मुर्मुरिन्छन् । 

खै ले म आफैं कुरा गर्छू ।

हेलो

हामी श्री ५ महाराजाधिराज ज्ञानेन्द्र नै होइबक्सन्छौं

ए ल ठिक छ,  मैले बुझेँ

फोन हतपत राख्छन् ।

र फेरी सोफामा थचक्‍क बस्छन् र मनमनै मुर्मुरिन्छन्- बयान दिन आउनुपर्‍यो रे । यत्रो दिन्छु बयान ! के गर्न सक्छौ म पनि हेर्छु ।

फेरी केभो । चिया सेलायो खानु चाँडो ।- कोमल सान्त्वना दिन्छिन् ।

साँचि त्यो पारे कता मर्‍यो – चियाको सुर्को लिदै ज्ञानेन्द्र सोध्छन् ।

ख्वै, साथीकहाँ जान्छु भन्थ्यो, त्यै ईच्छा भन्‍ने बाइफालेसित लठारिदै होला । हिजो राती पनि रक्सी खाएर बुहारीलाई कुटेछ ।

ज्ञानेन्द्र सोचमा पर्छन् – एउटा भएको छोरा पनि कस्तो हरामी भयो । तीन्टा  छोराछोरीको बाउ भएर अझै यो मति छ, कुजात ! तेसको बाउको यहाँ के हालत भइसको केही मतलव छैन । कैले आउला यसको बुद्धि ।

‘के सोचिरनुभाको ? बरु छोरालाई कतै काम लगाउनुपर्‍यो, नत्र कसरी चल्छ ।’

‘के काम गर्ला र यो छाडाले । फेरी यसलाई काम पो कसले देलान् र ।’ एकछिन सोचेर फेरी भन्छन् – ‘यसलाई त बरु कोरियातिर पठाइदिनुपर्छ कि जस्तो छ । कोरियामा कोटा खुल्दैछ रे चाँडै ।’

फेरी फोनको घण्टी बज्छ । अहिले चाहिँ पक्‍कै गिरिजाको हुनुपर्छ ।

कोमल फोन उठाउँछिन् ।

हेलो

को बोल्नुभो

सरकार !

ए पत्रकार

पत्रकार रे ! एउटा हातले फोनको मुख छोपेर फुस्फुसाउँछिन् ।

खै ले ज्ञानेन्द्र फोन समात्छन् ।

पत्रकार : सरकार बजेट कस्तो लाग्यो ?

ज्ञानेन्द्र : भूँइचालो जस्तै लाग्यो ।

पत्रकार : कु गर्ने बारेमा सोच्नुभएको छ कि ?

ज्ञानेन्द्र : छैन । अहिले त सु गर्ने बारेमा पनि सोचेको छैन ।

फोन झ्याप्प राख्‍छन् ।

तत्‍काल फेरी फोन आउँछ । यसपटक बुढा आफैं फोन उठाउँछन् । ज्ञानेन्‍द्रको अनुहारमा  

एकाएक चमक आउँछ । कसको फोन होला  र के कुरा भयो होला तपाईंहरु गेस गर्नुस ।